6 maart
De Meesteres neemt de controle over mijn dag
Gisteravond, kort voor 11u ontving de slaaf een uitgebreide mail met een aantal zeer duidelijke opdrachten.
Het werd hem direct duidelijk dat dit ook zijn thuiswerk-ochtend zou beïnvloeden de boodschap was helder, ook daarover heeft de Meesteres zeggenschap.
Zonder morren ging de slaaf akkoord en meldde alles stipt te zouden uitvoeren en ook verslag te doen, via foto, film en Appjes.
Strafstoel
Voor de App met opdrachten was de slaaf al gepolst over mogelijke overleggen en de hoogte van zijn strafstoel. Snel wist de slaaf wat eraan zat te komen, thuiswerken, zittend in de strafstoel, met een zitting, waarop ongeveer 200 omgekeerde bierdopjes waren bevestigd, door hemzelf, in opdracht van zijn Meesteres.
Dit zou een pijnlijke bedoening worden. De slaaf dacht mee en stuurde nog een foto van de zitting, geplaatst in zijn bureaustoel, wat ook zou passen en qua hoogte beter zou zijn.
De slaaf moest thuiswerken van 8-10, hij had een video-overleg om 10u, ze had daar gelukkig rekening mee gehouden.
Klokslag 8u nam de slaaf plaats in zijn ‘versierde’ stoel, hij had er eerder in gezeten, maar nooit 2 uur, en zeker niet tijdens werktijd. Hij moest even slikken, maar deed dit, omdat zijn Meesteres dit wilde, en hi zich steeds meer haar eigendom voelde worden en enkel wilde gehoorzamen.
De slaaf filmde kort dat hij plaatsnam in zijn blote reet, die gelukkig onder het bureau verdween, onzichtbaar voor een mogelijke beller.
Hij dacht er nog even aan hoe hij erop zou staan, wanneer collega’s dit zagen, dan kon hij het wel schudden. Toch is zijn verlangen om te dienen in 2 maanden tijd heel hecht geworden en ook vertrouwt hij de Meesteres, volledig dat ze weleens echt gemeen kan zijn, maar altijd integer en realistisch.
Hij nam plaats op de dopjes en had in 1 minuut spijt van deze keuze, de stoel bewoog alle kanten uit, en dit was echt niet vol te houden. Hij verwisselde de bureaustoel voor de strafstoel, ietsjes te laag, maar in elk geval veel stabieler.
De eerste periode zat hij 20 minuten in de stoel, hij voelde hoe de dopjes in zijn kont en bovenbenen drukten, maar het viel mee, tot hij opstond, verdomme! Het deed echt zeer, wanneer de dopjes langzaam de huid loslieten. Dit had hij totaal niet verwacht, en zou die ochtend nog 5x herhaald worden, waarbij het elke keer meer pijn deed.
Dit was eigenlijk een perfide marteling door de Meesteres, die hij zelf uitvoerde, op een stoel door hem gemaakt, en hij dacht alleen daaraan, hoe hij het vol kon houden.
Gelukkig concentreerde hij zich ook op zijn werk, de tijd ging redelijk snel voorbij.
Aan het einde stond hij nogmaals op, trotseerde de verrekte pijn en filmde zijn achterkant voor de Meesteres, die was bezaaid met dop-afdrukken, die een goede indruk van de impact gaven, de Meesteres zou vast tevreden zijn.
De volgende opdracht was gemakkelijker, hij moest de nieuwe blauwe buttplug indoen, en zich normaal kleden, zo verliep de ochtend verder relaxed, hij had nu eenmaal ook een zorgzame Meesteres, en was daar heel dankbaar voor.
De laatste kledingopdracht was zich kleden in zijn dopjes-onderbroek (aan de binnenkant, op de billen, versierd met vastgelijmde bierdopjes, een creatief idee van de Meesteres, uitgevoerd door haar eigen slaafje)
De buttplug hield hij in, en buiten het broekje, droeg hij enkel zijn harnas.
Sinds hij de Meesteres kende was hij inmiddels zo’n 7 kilo afgevallen, geen alcohol hielp daar zeker bij, hij zag zich in de spiegel met het harnas, en vond dat het er nu weer redelijk, uitzag. Hij moest er ook aan denken dat hij het ontzettend leuk zou vinden, wanneer er ook foto’s van hem, op de nieuwe site zouden komen te staan, en dan is een wat strak buikje toch veel mooier dan een bierbuik.
De slaaf moet in dit outfit lunchen en poetsen. Terwijl hij door zijn appartement liep, viel hem op dat hij wel heel veel ramen heeft, en dat hij eigenlijk niet weet waar iemand wel of niet naar binnen kon kijken, zeker niet de bouwakkers, aan de zijkant van de woning.
Hij maakt toch maar wat gordijnen dicht, om niet helemaal open en bloot te lopen.
Het stofzuigen en dweilen op deze wijze had wel iets opwindends, zeker ook de gedacht daaraan dat hij dit weleens live bij de Meesteres zou willen gaan doen, dat deelde hij met haar, en dat viel in goede aarde, wie weet…
Verder was dit een fijne opdracht, passend bij zijn gevoel als slaaf, en vond het eigenlijk wel heerlijk om zich op deze manier onderdanig te moeten uiten.
In de middag ging de slaaf hardlopen, voor de tijd had hij de opdracht om zich 40 slagen met de houten plak te slaan op zijn billen. Dit filmde hij met de beveiligingscamera in de woonkamer, zodat de Meesteres hier ook van kon genieten.
De slaaf moet dit regelmatig doen, hij accepteert dit, en probeert ook steeds een serieuze klap te geven, het went, ook al doen sommige slagen ook echt zeer. Hij begrijpt dat dit bij zijn rol past, en dat hij domweg moet gehoorzamen, wanneer zij dit wil.
Meestal is het tijdens het slaan niet per se leuk, maar na de tijd, met gloeiende billen, is hij ook wel trots, en voel het op een bijzonder manier dan ook wel weer lekker in zijn kont, vreemd maar waar.
De laatste opdracht was een typische mentale opdracht van de Meesteres, rondom zijn alcoholverslaving, waar zij heel scherp op is, en waar de slaaf blij van is, dat zij hem zover krijgt om niet te drinken, aar ook dat hij soms baalt dat hij niet mag drinken, en dan heeft hij haar nodig om op het rechte pad te blijven.
Hij moest een blikje bier halen, met alcohol, maar niet om op te drinken, integendeel. Hij zou het pontificaal in zijn woonkamer moeten neerzetten, zodat hij continu herinnerd wordt aan zijn drankzucht. Als reminder mocht hij de profielfoto, van zijn mooie Meesteres, uitprinten en op het blikje plakken. Elke keer wanneer hij aan bier dacht, zou hij voortaan het hoofd van zijn Meesteres zien, met haar mooie ogen, die hem nadrukkelijk aankeken.
Dit als extra motivatie om de drank te laten staan.
De slaaf was nog wel ff druk om de foto in het juiste formaat te krijgen en op het blikje te plakken, hij plaatste het in de kast, zichtbaar vanaf de bank, de eettafel en de keuken. Wanneer hij thuis is en niet werkt of slaapt, zal hij dit steeds zien.
Nu heeft hij ook een beetje zijn altaar van zijn Godin, waar hij laatst over sprak met de Meesteres, wellicht was dit 1 van haar redenen om dit te bedenken.
De slaaf was wederom positief verrast voor zijn geweldige Meesteres.
“Ze leek zo aardig!” had hij haar ooit gezegd, dat is ze ook, maar ongemerkt raakt hij steeds verder en vaster in haar net….en wenst ook niets liever dan dat.
Verslag van slaaf paul